Jan Krzysztoporski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Krzysztoporski herbu Nowina (ur. 1518, zm. 12 grudnia 1585 w Bogdanowie) – polski mecenas, bibliofil, dyplomata, dworzanin, kasztelan wieluński i sieradzki, sekretarz królewski.

W latach 1537-1539 studiował w Wittenberdze, następnie w 1540 w Padwie. W roku 1551 był królewskim sekretarzem. Przypuszcza się, że mógł być autorem Pieśni o prośbę człowieka krześcijańskiego, której jednak autorstwo przypisuje się Andrzejowi Trzecieskiemu. W Woli Krzysztoporskiej zebrał dużą bibliotekę, niewielka część jej zbiorów znajduje się w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie. Był wyznawcą kalwinizmu, w swoim majątku Bogdanowie ufundował zbór tego wyznania, który istniał do połowy XVII wieku. Andrzej Frycz Modrzewski dedykował mu swoje dzieło O grzechu pierworodnym[1].

Był sygnatariuszem aktu unii lubelskiej 1569 roku[2]. Podpisał konfederację warszawską 1573 roku[3]. W 1573 roku potwierdził elekcję Henryka III Walezego na króla Polski[4].

Jego synem był poeta Mikołaj, urodzony w 1547. Drugi syn Piotr, również zajmował się literaturą.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O grzechu pierworodnym. W: Andrzej Frycz Modrzewski: Pisma 1560–1562. PIW, 1957.
  2. Volumina Legum, t. II, Petersburg 1859, s. 88.
  3. Józef Siemieński, Drugi akt Konfederacji Warszawskiej 1573 r. : przyczynek archiwalny do historji ustroju Polski, w: Rozprawy Polskiej Akademii Umiejętności t. Kraków 1930, seria II, t. 42, s. 10 [536].
  4. Świętosława Orzelskiego bezkrólewia ksiąg ośmioro 1572-1576, Kraków 1917, s. 150