Jesziwa Har ha-Mor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jesziwa Har ha-Mor
‏ישיבת הר המור‎
Ilustracja
Budynek jesziwy
Data założenia 1997
Typ narodowo-religijny (Chardal)
Państwo  Izrael
Adres Arje Warszawski 8, Jerozolima
Liczba studentów 550
Rosz jesziwa rabin Ami’el Szternberg
rabin Modrechaj Szternberg
Położenie na mapie Jerozolimy
Mapa lokalizacyjna Jerozolimy
Jesziwa Har ha-Mor
Jesziwa Har ha-Mor
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Jesziwa Har ha-Mor
Jesziwa Har ha-Mor
Ziemia31°43′38,575″N 35°13′03,248″E/31,727382 35,217569
Strona internetowa

Har ha-Mor (hebr. ‏ישיבת הר המור‎, Jesziwat Har ha-Mor) – narodowo-ortodoksyjna jesziwa założona w 1997 roku przez rabina Cwiego Taua oraz uczniów rabina Cwi Jehudy Kuka na osiedlu Har Homa we Wschodniej Jerozolimie po rozłamie, do jakiego doszło w jesziwie Merkaz ha-Raw[1][2].

Tło powstania[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci ,stojącego na czele jesziwy Merkaz ha-Raw, Cwiego Jehudy Kuka w 1982 roku, doszło do sporów personalnych pomiędzy Cwim Tauem oraz Awrahamem Szapirą. Tau był jednym z oddanych uczniów Kuka i nie chciał zaraz po jego śmierci zajmować się sprawami administracyjnymi i fiskalnymi jesziwy. Wobec tego swoją pozycję umocnił rabin Szapira i zablokował konkurentowi możliwości awansu na stanowiska kierownicze w Merkaz ha-Raw. Tau przestał otrzymywać pensję i zaczął wykładać w swoim domu. W 1997 roku doszło do kolejnego sporu. Szapira chciał stworzyć kolegium dla nauczycieli studiów żydowskich w ramach jesziwy. Tau i jego zwolennicy uważali, że jesziwa jest miejscem szczególnym i nie ma w niej miejsca na świeckie nauczanie. Doprowadziło to do rozłamu i odejścia z Merkaz ha-Raw rabina Taua oraz osób go popierających. Założyli oni nową jesziwę – Har ha-Mor[2][3].

Możliwości studiowania[edytuj | edytuj kod]

Jak informuje strona główna jesziwy, kontynuuje ona nauki Awrahama Jicchaka Kuka oraz Cwi Jehudy Kuka. Celem, jaki zakłada sobie Har ha-Mor, jest duchowy rozwój narodu żydowskiego, Państwa Izrael i zakorzenienie w nich wartości Tory[1]. Jesziwa zapewnia:

  • studia nad Gemarą. Program nauczania jest tak ułożony, aby uczniowie rano i po południu studiowali traktaty nauczane w jesziwie.
  • studia nad wiarą. Polegają na poświęceniu kilku godzin codziennie na naukę Tory, aby zgodnie z zaleceniem Awrahama Kuka, umacniać studia nad Torą. Biblioteka jesziwy zapewnia możliwość studiowania nauk obu rabinów Kuków[1].

Bet Midrasz[edytuj | edytuj kod]

W budynku jesziwy uczy się 550 studentów, z czego 290 to tzw. awrechim, czyli studenci jesziwy po ślubie. Wszyscy uczniowie mają możliwość połączenia studiów nad świętymi pismami ze służbą wojskową[1].

Budynek posiada kilka sal do nauki i bibliotekę. Na terenie znajdują się dwa internaty, kuchnia, jadalnia i sala bankietowa[1].

W 2017 roku odbyło się oficjalne otwarcie budynku jesziwy na stałe. W ceremonii wzięło udział 4000 osób i główni rabini z całego Izraela[4].

Polityka[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wyborczej w 2015 roku rabin Cwi Tau został poproszony o wsparcie dla wspólnej listy Jachad Eliego Jiszaja i Żydowskiej Siły Micha’ela Ben Ariego. W trakcie negocjacji z rabinem Me’irem Mazuzem o wsparcie „ludzi Kahanego” Tau w ostatecznie poparł koalicję wybrczą[5].

W trakcie wyborów lokalnych w 2018 roku w Izraelu rabin Jehoszua Cukerman poparł kandydaturę Ze’ewa Elkina na prezydenta Jerozolimy. Narodowo-religijny kandydat Likudu uznany został za „człowieka Tory, u którego dane słowo jest słowem”[6]. Z kolei kandydat Szasu Mosze Li’on otrzymał poparcie od rosz jesziwy Har ha-Mor rabina Ami’ela Szternberga, co zadecydowało o ostatecznym poparciu jesziwy dla niego[7].

7 lipca 2019 roku z inicjatywy rabina Taua została powołana do życia partia No’am. Ruch ten wynikał z rozczarowania kierownictwa jesziwy z niedostatecznie konserwatywnej polityki, jaką prowadziły Żydowski Dom i Unia Narodowa. Nowa partia sprzeciwia się działalności ruchów LGBT oraz postępującej laicyzacji społeczeństwa. Według Taua doprowadza to do oderwania Żydów od ich korzeni[8][9][10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e ישיבת הר המור, אודות הישיבה [dostęp 2019-07-17].
  2. a b Ja’ir Szeleg, A 'Gray' Form of Refusal, „Ha-Arec”, 5 września 2004 [dostęp 2019-07-17].
  3. Motti Inbari, Messianic Religious Zionism Confronts Israeli Territorial Compromises, New York: Cambridge Univeristy Press, 2012, s. 66.
  4. Cwi Szejman, אלפים בחנוכת בית המדרש החדש של הר המור, „Srugim”, 22 sierpnia 2017 [dostęp 2019-07-18].
  5. Tomer Nir, בלי הר המור ובלי הר הבית: מרזל וישי ירוצו ב'יחד', „Srugim”, 28 stycznia 2015 [dostęp 2019-07-18].
  6. Gaj Ezra, גם בהר המור: תמיכה רבנית נוספת בזאב אלקין, „Srugim”, 16 lipca 2018 [dostęp 2019-07-18].
  7. Gilad Kohen, הר המור בחרו מועמד לרוץ איתו, „Kipa”, 26 lipca 2018 [dostęp 2019-07-18].
  8. Jehonatan Klejn, „בהכוונת הרב טאו”: כינוס הקמה למפלגה חדשה, „Kipa”, 7 lipca 2019 [dostęp 2019-07-18].
  9. Gilad Kohen, אנחנו המפלגה האמתית של הציונות הדתית, „Kipa”, 12 lipca 2019 [dostęp 2019-07-18].
  10. Jeremy Sharon, Anti-LGBT Noam party set to run in September election, „The Jerusalem Post”, 17 lipca 2019 [dostęp 2019-07-18].