Kazimierz Horoszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Horoszkiewicz
Ilustracja
tytularny generał dywizji tytularny generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1867
Bajmaki
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1942
Tobolsk
Przebieg służby
Lata służby 1889-1890 i 1895-1926
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Cesarsko-królewska Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Strzelców Podhalańskich
2 Dywizja Górska
1 Dywizja Górska
23 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej (w czasie wojny) Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Odznaka za 25-letnią Służbę Wojskową (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz (ur. 3 marca 1867 w Bajmakach pow. złoczowski, zm. 12 grudnia 1942 w Tobolsku[1]) – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w przysiółku wsi Przewłoczna, w ówczesnym powiecie złoczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Mikołaja, dzierżawcy majątku i właściciela folwarku, i Kamili z Babireckich. W 1888 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach[2]. Rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1889–1890 odbył jednoroczną służbę wojskową[3]. Na stopień podporucznika (niem. leutnant) został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1891 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 55 Galicyjskiego pułku piechoty we Lwowie. W 1895 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1895 roku w korpusie oficerów c. k. Obrony Krajowej i przydzielony do 19 pułku piechoty OK we Lwowie. Na stopień porucznika (niem. oberleutnant) został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1898 roku. W 1901 roku został przeniesiony do 17 pułku piechoty OK w Rzeszowie. Na stopień kapitana (niem. hauptmann) został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1908 roku. W 1913 roku powrócił do 19 pułku piechoty OK we Lwowie.

W czasie I wojny światowej dowodził kompanią, następnie batalionem. Pod koniec 1914 odniósł rany ręki pod Miżyńcem. Od września 1915 ponownie był na froncie[4]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915 roku. Jego oddziałem macierzystym był nadal 19 pułk piechoty OK, przemianowany następnie na 19 pułk strzelców[5][6]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 roku[7]. Pod koniec wojny dowodził pułkiem.

Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do komendy 8 pułku piechoty w Krakowie (późniejszego 13 pułku piechoty)[8]. Od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 pułku Strzelców Podhalańskich, który w organizacji Wojska Polskiego występował jako 19 pułk piechoty. 4 kwietnia 1919 roku został mianowany dowódcą tego pułku przez Naczelnego Wodza[9]. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, „w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej”[10]. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich. 20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.

Od października 1921 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej w 2 Dywizji Górskiej, a następnie – 1 Dywizji Górskiej. 9 kwietnia 1922 został mianowany dowódcą 23 Dywizji Piechoty w Katowicach[11]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 45. lokatą w korpusie generałów[12]. W czerwcu na czele dywizji zajął tereny Górnego Śląska, przyznane Polsce po plebiscycie. 12 kwietnia 1926 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V do czasu przeniesienia w stan spoczynku[13]. 31 marca 1926 roku Prezydent RP nadał mu stopień generała dywizji (wyłącznie z prawem do tytułu) z dniem 31 maja 1926 roku– datą przeniesienia w stan spoczynku[14]. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał mieszkańcem Katowic.

We wrześniu 1939, uciekając przed Niemcami, dotarł do Lwowa, który niebawem zajęły wojska sowieckie. Pod koniec czerwca 1940 został wywieziony wraz z żoną, synową i wnukiem do ZSRR na Syberię. Zmarł 12 grudnia 1942 w Tobolsku[15][16], w trakcie drogi z zesłania do tworzącej się Armii Polskiej gen. Andersa[17]. Tam też został pochowany.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Nazwisko Kazimierza Horoszkiewicza zostało wymienione na tablicy pamiątkowej, umieszczonej w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu w 1988, honorującej dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich[18].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2019-12-05].
  2. Sprawozdanie Dyrektora C. Kr. Wyższego Gimnazyum w Brzeżanach za rok szkolny 1888. Brzeżany: 1888, s. 84.
  3. Stawecki 1994 ↓, s. 139.
  4. a b Kronika. Odznaczenie. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 11 z 5 marca 1916. 
  5. Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1916 ↓, s. 19.
  6. a b Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 44 z 22 października 1916. 
  7. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 54, 287.
  8. Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 9 z 1919 roku, poz. 329, 348.
  9. Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 41 z 1919 roku, poz. 1297.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922 roku, s. 322.
  12. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 15.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 12 kwietnia 1926 roku, s. 108.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 kwietnia 1926 roku, s. 115, 118.
  15. Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 354.
  16. Stawecki 1994 ↓, s. 140.
  17. dobroni.pl - Spotkanie z Andrzejem Horoszkiewiczem (pol.) [dostęp 2011-12-03]
  18. Nowy Sącz - tablica upamiętniająca dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich. miejscapamiecinarodowej.pl. [dostęp 2 kwietnia 2015].
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921 roku, s. 997.
  20. Kronika. Wiadomości osobiste. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 6 z 30 stycznia 1916. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]