Marzena Domaros

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marzena Domaros
Anastazja Potocka
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1967
Zblewo
Zawód, zajęcie dziennikarka

Marzena Domaros, ps. Anastazja Potocka, Anastazja P. (ur. 15 czerwca 1967 w Zblewie) – polska dziennikarka, autorka i główna bohaterka jednego z największych skandali obyczajowych w Polsce w latach 90.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 15 czerwca 1967 w Zblewie[1][2]. Jej ojciec był palaczem kotłowym, a matka pracownicą umysłową[1]. Ma młodszą siostrę[1]. Ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Starogardzie Gdańskim[1]. Studiowała zaocznie polonistykę Uniwersytecie Gdańskim i uczyła języka polskiego w szkole podstawowej, jednak przerwała studia na drugim roku[1].

Była zatrudniona w Starogardzkim Centrum Kultury, a po przeprowadzce do Gdańska od 3 marca 1989 w tamtejszym Centrum Edukacji Teatralnej Dzieci i Młodzieży[1]. Wykorzystując nabytą w liceum znajomość języka francuskiego W 1990 współpracowała z Gdańskim Ośrodkiem TV[3], pracowała z Polskim Radiu Gdańsk[1]. W sierpniu 1990 udzielała się przy organizacji Igrzysk „Solidarności”[1]. Od 1 lipca do listopada 1991 była zatrudniona na pół etatu w „Wieczorze Wybrzeża[1] (w sierpniu 1991 była akredytowana przy Festiwalu w Sopocie[4]), z którego ukradła firmową pieczątkę i w ten sposób wyłudzała pieniądze od przedsiębiorców, obiecując w zamian reklamę w gazecie[5].

Wiosną 1992 przybyła do Warszawy i uzyskała akredytację prasową przy Sejmie RP I kadencji (1991-1993) jako korespondentka paryskiego dziennika „Le Figaro”, w którym w rzeczywistości nigdy nie pracowała (pomocy w tym udzielił jej znajomy dziennikarz z Francji)[6][7]. Niekiedy deklarowała reprezentowanie innego francuskiego dziennika, „Le Monde[8]. Z dwiema innymi kobietami założyła fikcyjne Stowarzyszenie Pani Walewskiej w Walewicach, obwołała się prezesem honorowym tegoż i bywała uważana za hrabinę[9]. W tym czasie była zatrudniona w miesięczniku „Ona”[10]. Z czasem w prasie pojawiały się informacje o jej rzekomych kontaktach prywatnych z niektórymi posłami[11][7] oraz, że po zaciągnięciu pożyczek Potocka jest dłużna klubom parlamentarnym i politykom łącznie 871 mln zł (przed denominacją)[12][8].

W drugiej połowie 1992 zdecydowała o napisaniu i wydaniu książki, opisującej jej wspomnienia z życia parlamentarnego[13]. W październiku 1992 została zatrzymana w Warszawie przez policję i przebywała w areszcie na Grochowie przez dwa dni[14]. Wobec braku umiejętności profesjonalnego napisania zaplanowanej książki Domaros skorzystała ze związanego z wydawnictwem BGW dziennikarza, Jerzego Skoczylasa, który jako tzw. ghostwriter zredagował przekazane przez nią zwierzenia[15][16][17][18]. W trakcie drukowania książki Prokuratura Rejonowa w Gdańsku 12 listopada 1992 wydała list gończy za Marzeną Domaros w związku z prowadzonym postępowaniem, w którym była podejrzewana o kradzieże, przywłaszczenia i oszustwa[19]. Domaros ukrywała się przez kilkanaście dni w różnych miejscach[20]. W tym czasie udzieliła w swoich wspomnień przed kamerą, które zostały wydane na kasecie wideo przez wydawnictwo „NIE – po oczach” Jerzego Urbana[20].

Na tydzień przed oddaniem książki do druku BGW odstąpiła treść publikacji do Domu Wydawniczego „Refleks”[21]. W listopadzie 1992 została wydana książka zatytułowana Pamiętnik Anastazji P. z podtytułem Erotyczne immunitety, którą sygnowano jednocześnie przybraną tożsamością oraz prawdziwym imieniem i nazwiskiem – dosłownie Anastazja Potocka (Marzena Domaros)[22][23]. W treści książki opisała szczegółowo swoje znajomości o charakterze towarzyskim z posłami na Sejm RP I kadencji, w tym domniemane stosunki seksualne z ówczesnym wicemarszałkiem Andrzejem Kernem[24] oraz posłami SdRP, Aleksandrem Kwaśniewskim[25] i Leszkiem Millerem[26][27][28]. W listopadzie 1992 książka została wydana pod tytułem Pamiętnik Anastazji P.. Publikacja okazała się bestsellerem i sprzedała się w nakładzie 400 tys. egzemplarzy[29][30][31]. Według relacji samej Domaros dzięki wydaniu książki było możliwe oddanie długów zaciąganych przez nią przez trzy wcześniejsze lata[32].

W 1993 Marzena Domaros wydała kontynuację pierwszego wydawnictwa pod tytułem Anastazja P. raz jeszcze. Immunitetów i afer ciąg dalszy[33][34]. W tej publikacji ogłosiła chęć startu w wyborach parlamentarnych do Sejmu RP II kadencji (1993-1997), a na ostatnich stronach publikacji wydrukowano deklarację poparcia jej kandydatury[35].

Marzena Domaros próbowała swoich sił jako piosenkarka, wydając płytę Oczy Stefana[28]. Z ówczesnym narzeczonym Jackiem (autor muzyki i współautor hymnu Igrzysk „Solidarności” z 1990)[36] ma córkę Nadzieję[37][38].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 5.
  2. Kim jest Anastazja P?.
  3. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 85-88.
  4. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 104, 142.
  5. Andrzej Rozen, Cezary Łazarewicz: Mówiła: „Każdy, kto zobaczy moje piersi, zrobi wszystko, czego zażądam”. Kim była Anastazja Potocka?. newsweek.pl, 2018-06-05. [dostęp 2019-12-15].
  6. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 5-6.
  7. a b Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 130.
  8. a b A. Ł.. Kim była Anastazja P.? Tajemnicza dama polskiego parlamentu. „Dziennik Bałtycki”. Nr 268, s. 3, 14/15 listopada 1992. 
  9. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 55, 123-124.
  10. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 93.
  11. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 130.
  12. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 131.
  13. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 16-17.
  14. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 19-21.
  15. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 21.
  16. Sylwia Czubkowska, Oto prawdziwi autorzy widma, Dziennik.pl, 19 lutego 2010.
  17. Historia Anastazji P. Rozpowiadała o seksie z polskimi politykami. I nagle zniknęła!. fakt.pl, 2013-01-16. [dostęp 2019-12-15].
  18. Witold Głowacki: Anastazja Potocka vel Marzena Domaros. Co się stało z pierwszą skandalistką III RP? ("Pamiętniki Anastazji P. Erotyczne immunitety”). polskatimes.pl, 2019-02-01. [dostęp 2019-12-15].
  19. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 23-24.
  20. a b Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 27.
  21. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 22.
  22. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 3, 130.
  23. Maciej Wiśniowski: Kochanka z szafy Lesiaka (pol.). [dostęp 19 sierpnia 2008].
  24. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 14-18.
  25. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 28-31, 39.
  26. Anastazja. Pamiętnik 1992 ↓, s. 45-46, 48-49.
  27. Anastazja Potocka: Pamiętnik Anastazji P. (erotyczne immunitety). Warszawa: Dom Wydawniczy „Refleks”, 1991.
  28. a b Seks, kłamstwa i Sejm. Anastazja P. - fałszywa hrabina, która wywołała największy obyczajowy skandal w III RP. weekend.gazeta.pl, Katarzyna Nowakowska. [dostęp 2017-02-10].
  29. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 25.
  30. Andrzej Rozen, Cezary Łazarewicz: Mówiła: „Każdy, kto zobaczy moje piersi, zrobi wszystko, czego zażądam”. Kim była Anastazja Potocka?. newsweek.pl, 2018-06-05. [dostęp 2019-12-15].
  31. Cezary Łazarewicz: Hrabina z PGR. wprost.pl, 2013-08-04. [dostęp 2019-12-28].
  32. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 30.
  33. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 3, 6.
  34. Marzena Domaros. Biblioteka sejmowa. [dostęp 2017-02-11].
  35. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 147-148, 151.
  36. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 37.
  37. Anastazja. Raz jeszcze 1993 ↓, s. 6.
  38. Anastazja Potocka. Hrabina po przejściach. Newsweek Polska. [dostęp 2017-02-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anastazja Potocka (Marzena Domaros): Pamiętnik Anastazji P.. Warszawa: Dom Wydawniczy „Refleks”, 1992.
  • Marzena Domaros: Anastazja P. raz jeszcze. Warszawa: KaMeA, 1993.