ORP Kormoran (2015)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
ORP Kormoran (601)
Ilustracja
Klasa niszczyciel min
Typ Kormoran II
Projekt 258
Historia
Stocznia Remontowa
Początek budowy kwiecień 2014
Położenie stępki 23 września 2014
Wodowanie 4 września 2015
 Marynarka Wojenna
Wejście do służby 28 listopada 2017
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 830 ton
Długość 58,5 metra
Szerokość 10,3 metra
Zanurzenie 2,7 metra
Materiał kadłuba stal austenityczna
Napęd
2 silniki wysokoprężne MTU 8V369TE74L
2 wały, 2 pędniki cykloidalne
Prędkość 15 węzłów
Zasięg 2500 mil morskich
Sensory
sonar podkilowy, SHL-101/TM i samobieżny
SHL-300, radar w paśmie X i S, transponder IFF
Uzbrojenie
armata Wróbel II kaliber 23 mm (przeznaczona do wymiany na okrętowy system artyleryjski kalibru 35 mm TRYTON)[1]
3 karabiny maszynowe WKM-Bm 12,7 mm
wyrzutnie pocisków rakietowych Grom, system zdalnie i bezprzewodowo odpalanych ładunków wybuchowych do niszczenia min morskich (Toczek)
Wyposażenie
Okrętowy System Zarządzania Walką SCOT-M, System Obrony Biernej
Pojazdy głębinowe Double Eagle Mk. III
Kongsberg Hugin i Morświn
Załoga 45 oficerów i marynarzy

ORP Kormoran (601) – okręt zbudowany przez Konsorcjum składające się ze stoczni Remontowa Shipbuilding S.A., Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Centrum Techniki Morskiej S.A. oraz Stoczni Marynarki Wojennej S.A[2]. Został zwodowany 4 września 2015 roku w stoczni Remontowa Shipbuilding w Gdańsku, polski niszczyciel min, okręt wiodący typu Kormoran II, przeznaczony do poszukiwania i zwalczania min morskich na wodach polskiej strefy ekonomicznej oraz w grupach taktycznych na Morzu Bałtyckim i Północnym. W celu zapewnienia amagnetyczności, kadłub jednostki o wyporności standardowej 830 ton i długości całkowitej 58,5 metra, zbudowany został z austenitycznej stali nierdzewnej. Prace nad okrętem zakończyły się 31 marca 2017 roku[3].

ORP Kormoran (w prawym dolnym rogu: ORP Sęp) przy kei koło Mola Południowego w Gdyni podczas pikniku marynarskiego z okazji stulecia Marynarki Wojennej, listopad 2018 rok.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Kontrakt między Inspektoratem Uzbrojenia a konsorcjum Remontowej Shipbuilding SA, Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Centrum Techniki Morskiej w Gdyni i Stoczni Marynarki Wojennej SA na budowę prototypu oraz dwóch jednostek seryjnych został zawarty 23 września 2013 roku[4]. Kilka tygodni później w basenie Centrum Techniki Okrętowej rozpoczęto testy modelu jednostki, zaprojektowanej przez Remontowa Marine Design & Consulting, zaś w kwietniu 2014 roku odbyła się uroczystość palenia pierwszych blach, rozpoczynająca budowę okrętu[4]. Kilka miesięcy później, 23 września tego samego roku, miało miejsce uroczyste położenie stępki w stoczni Remontowa, dzień później zaś uroczystość cięcia blach. Z uwagi na stal amagnetyczną, spawanie blach kadłuba przeprowadzono w sterylnej hali z kontrolowaną temperaturą wnętrza[4].

ORP „Kormoran” został zwodowany 4 września 2015 roku w Gdańsku, w obecności premier Ewy Kopacz, matką chrzestną okrętu została wdowa po dowódcy Marynarki Wojennej admirale Andrzeju Karwecie – Maria Jolanta Karweta[5]. Po wodowaniu jednostki rozpoczęto proces jej wyposażania oraz kompletowania załogi, a w drugiej połowie września tego roku rozpoczęto także instalację uzbrojenia okrętu[4].

W kwietniu 2016 roku okręt poddano stu kilkudziesięciu testom na uwięzi, zmierzającym do sprawdzenia wszystkich mechanizmów i systemów okrętowych, zaś 13 lipca okręt wyszedł ze stoczni celem przeprowadzenia testów morskich. 17 października 2017 zakończono, trwające od 19 czerwca[6], państwowe badania kwalifikacyjne[7].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Kadłub okrętu o długości 58,5 metra, szerokości 10,3 metra i wyporności 830 ton, został wykonany z austenitycznej stali nierdzewnej, zapewniającej zmniejszenie wykrywalności pól fizycznych okrętu. Wybór stali austenicznej podyktowany był jej bar­dzo niską prze­ni­kal­no­ścią magne­tyczną oraz nie­rdzew­no­ścią[8]. Długość między pionami okrętu wynosi 55,58 metra, szerokość na wodnicy pływania 9,75 metra, zaś wysokość do pokładu nadbudówki 6,4 metra. Wysokość do pokładu głównego na rufie wynosi 4,7 metra, natomiast zanurzenie konstrukcyjne jednostki 2,7 metra[4]. Kadłub składa się z 9 przedziałów wodoszczelnych, podzielonych konstrukcyjnie na 33 zbudowane oddzielnie, a następnie połączone sekcje. Okręt posiada klasę lodową L-3[9].

W skład siłowni okrętu wchodzą dwa silniki wysokoprężne MTU 8V369TE74L o mocy wyjściowej 1000 kW – 1360 KM, uzupełniane przez trzy zespoły prądotwórcze MTU 6R1600M20S o mocy znamionowej po 380 kVA każdy. Napęd okrętu przenoszony jest przez wały na dwa pędniki cykloidalne Voith-Schneider Voith Turbo 21 GH/160[4][9]. W celu zwiększenia manewrowości jednostki przy jednoczesnym zwiększeniu poziomu bezpieczeństwa okrętu, ORP „Kormoran” wyposażony został także w strumieniowy ster dziobowy Schottel STT 170 AMAG o mocy 100 kW[4][9]. Tak skonfigurowany układ napędowy umożliwia poruszanie się jednostki z prędkością co najmniej 15 węzłów, oraz zapewnia zasięg nie mniejszy niż 2500 mil morskich[9].

Konstrukcja okrętu umożliwia jego obsługę przy standardowej obsadzie załogi liczącej 45 osób, zapewniając jednak miejsca dla dodatkowych 7 osób[4]. „Kormoran” przystosowany jest do operowania w warunkach zagrożenia bronią jądrową, biologiczną oraz chemiczną[9].

ORP „Kormoran” przeznaczony jest do poszukiwania, klasyfikacji oraz identyfikacji min morskich, a także ich niszczenia, przeprowadzania jednostek pływających przez rejony zagrożenia minowego, obrony przeciwminowej jednostek podczas przejścia morzem, rozpoznawania torów wodnych, zdalnego sterowania samobieżnymi nawodnymi platformami przeciwminowymi, stawiania min morskich, poszukiwania oraz zwalczania sił i środków dywersji podwodnej w rejonach bazowania oraz udziału w akcjach ratowniczych[4]. Stąd też podstawowym wyposażeniem okrętu są środki techniczne umożliwiające wykrywanie oraz likwidację zagrożeń minowych, w tym sonary: podkilowy SHL-101/TM i samobieżny SHL-300 o zmiennej głębokości zanurzenia, zdalnie sterowane pojazdy podwodne wielokrotnego i jednorazowego użytku, bezzałogowy pojazd podwodny Saab Double Eagle Mark III, pojazd bezzałogowy Kongsberg Hugin oraz polskie pojazdy bezzałogowe Morświn, służące do identyfikacji obiektów minopodobnych i niszczenia min morskich za pomocą zdalnie odpalanych ładunków wybuchowych "Toczek"[4].

„Kormoran” otrzymał radary nawigacyjne pracujące w paśmie X i S, a także optoelektroniczne głowice obserwacyjne Indra Sistemas SEOTS. Dodatkowo wyposażony jest w system łączności satelitarnej, transpondery systemów satelitarnych swój – obcy BAE Systems APX-123 CXP 1008939G-11 oraz transpondery systemu identyfikacji pozycji Saab Supreeme[9].

Podstawowy układ bojowy okrętu stanowi opracowany przez Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Centrum Techniki Morskiej system zarządzania walką SCOT-M (Ship Combat Tactical System)[9], umożliwiający integrację podsystemów okrętowych, wymianę informacji z zewnętrznymi systemami dowodzenia i kierowania, tworzenie rozpoznanego obrazu sytuacji taktycznej, przetwarzanie otrzymanej informacji i rekomendację różnych wariantów realizacji zadań, symulację działań oraz ich rejestrację[4].

Na wyposażeniu okrętu znajdują się instalacje demagnetyzacyjne, jednostka ma także możliwość przenoszenia dwóch hybrydowych łodzi typu TM-609IB[9].

W skład uzbrojenia okrętu wchodzi armata okrętowa Wróbel II kalibru 23 mm oraz trzy wielkokalibrowe karabiny maszynowe WKM-Bm kalibru 12,7 mm na podstawach słupkowych[4]. Okręt pozbawiony jest silnego systemu obrony przed środkami napadu powietrznego. Bezpośrednią obronę przed atakiem powietrznym zapewniać mają wyrzutnie z pociskami Grom[4].

Początkowo zakładano wyposażenie Kormorana w armatę kalibru 35 mm Tryton, jednak opóźnienia, które się pojawiły w programie Tryton ostatecznie spowodowały, że zdecydowano się na zamontowanie armaty Wróbel II. Planowane jest zamontowanie armaty 35 mm Tryton za armatę Wróbel II przy najbliższych pracach portowych.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Wejście do służby operacyjnej w Marynarce Wojennej nastąpiło 28 listopada 2017 roku z numerem burtowym 601, w składzie 13. Dywizjonu Trałowców im. admirała floty Andrzeja Karwety[4][9] w 8 Flotylli Obrony Wybrzeża. Pierwszym dowódcą jednostki został mianowany kmdr ppor. Michał Dziugan[10].

Zadania okrętu mają być wykonywane na wodach polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej, a także w ramach grup taktycznych na Morzu Bałtyckim i Północnym[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maksymilian Dura, FBM: Armata 35 mm TRYTON dla Kormorana, defence24.pl, 15 stycznia 2016 [dostęp 2017-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2017-11-12].
  2. Niszczyciel min projektu 258 Kormoran II.
  3. Opóźnienie przy budowie Kormorana? Stocznia zapewnia, że wszystko idzie zgodnie z planem [dostęp 2017-10-22] (pol.).
  4. a b c d e f g h i j k l m n Kormoran rozpoczął próby morskie. portalmorski.pl. [dostęp 2016-10-12].
  5. Maksymilian Dura, Niszczyciel min ORP „Kormoran” zwodowany, defence24.pl, 4 września 2015 [zarchiwizowane z adresu 2015-09-05].
  6. Łukasz Zalesiński: ORP „Kormoran”: testy pod okiem ekspertów. polska-zbrojna.pl, 2017-07-21.
  7. Łukasz Zalesiński: „Kormoran” przebadany. polska-zbrojna.pl, 2017-10.17.
  8. ORP Kormoran – spełnione marzenie Marynarki Wojennej (pol.). ZBiAM. [dostęp 2016-10-12].
  9. a b c d e f g h i j Niszczyciel min projektu 258 Kormoran II (pol.). Dziennik Zbrojny. [dostęp 2016-10-12].
  10. ORP Kormoran na próbach morskich (pol.). http://kfp.pl/.+[dostęp 2016-10-12].