Wohnpark Alterlaa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy osiedla mieszkaniowego w Wiedniu. Zobacz też: inne znaczenia.
Osiedle Wohnpark Alterlaa widziane z góry
Plan osiedla

Wohnpark Alterlaaosiedle mieszkaniowe w dzielnicy Liesing w Wiedniu. Osiedle tworzy swoiste miasto w mieście z pełną infrastrukturą i jest jednym z największych kompleksów mieszkalnych w Austrii. Jest uważane za wizytówkę projektu działającego miasta satelitarnego z lat 70. XX wieku[1]. Wbrew nazwie kompleks nie znajduje się w gminie Erlaa, lecz na granicy gmin Inzersdorf (blok A) i Atzgersdorf (bloki B i C), a nazwa pochodzi od, znajdującego się w pobliżu, pałacu Alterlaa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Układ mieszkań jest zgodny z koncepcją architekta Harry’ego Glücka dotyczącą „piętrowego domu rodzinnego” w formie mieszkań z tarasem. Osiedle projektowane było od 1968, a wybudowane zostało w latach 1973–1985. Blok A został oddany do użytku w 1976, blok B w 1978, zaś blok C w 1985. Osiedle zbudowała firma GESIBA (Gemeinnützige Siedlungs- und Bauaktiengesellschaft), autorami projektu byli: Harry Glück & Partner, Kurt Hlaweniczka oraz Requat & Reinthaller[2].

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Zieleń na nietypowych tarasach bloków

Osiedle tworzą trzy zespoły budynków ustawionych w orientacji północ-południe o długości 400 m każdy, składających się z bloków o wysokości od 23 do 27 pięter. Wyższe bloki A1-A3, B3-B5 i C1-C4 mają 85,1 m, a niższe 73,6 m wysokości. Blok A ma powierzchnię użytkową 91 000 m², bloki B i C – 98 000 m². Odległość między blokami wynosi 140 metrów u podstawy i 170 metrów na wyższych piętrach. Na łącznej powierzchni 240 000 m² znajduje się ok. 3200 mieszkań, z których 65% składa się z co najmniej 3 pokojów, o średniej wielkości 74,5 m². Na osiedlu mieszka ok. 9000 osób[1].

Uwagę zwraca nietypowy kształt budynków. Bloki są szersze u podstawy i stopniowo zwężają się ku górze. Dzięki temu część mieszkań ma własne tarasy z ogródkami. Uzupełnieniem tej koncepcji są rynny o powierzchni prawie 4 m² aż do 12. piętra, które służą również jako ekrany prywatności[1]. Ponadto każde mieszkanie ma co najmniej jedną loggię jako przestrzeń prywatną. Większe apartamenty mają drugą łazienkę. W sumie zrealizowano 35 różnych planów pięter.

Każdy blok ma dwukondygnacyjny podziemny parking, gdzie znajdują się także maszynownie i skąd odbierane są śmieci. Każda klatka ma 4 szybkie windy[1].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Basen na dachu bloku A
Kościół w centrum osiedla

Aby osiedle nie było przez mieszkańców traktowane jak „sypialnia” i by zapewnić im możliwość spędzania tu wolnego czasu, umieszczono tu liczne obiekty komunalne. Na osiedlu znajdują się: centra medyczne, szkoły, przedszkola, place zabaw, korty tenisowe, kościół oraz park, nazwany w 2015 imieniem Harry’ego Glücka. Obok osiedla działa centrum handlowe, gdzie znajdują się sklepy, biblioteka i kilka restauracji[1]. W pobliżu znajduje się stacja metra linii U6, otwarta w 1995[2].

Swoistym znakiem rozpoznawczym Harry’ego Glücka jest 7 basenów na dachach budynków. Mieszczą się tam również tepidarium, solarium i sauny na podczerwień. Wewnątrz budynków znajdują się 32 sale klubowe i 7 placów zabaw. Na osiedlu działa prywatna stacja telewizyjna WPTV, wydawany jest również bezpłatny miesięcznik[3].

Osiedle w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Obraz Georga Eislera w foyer bloku A

W każdym z foyer budynków znajdują się dwa obrazy znanych współczesnych artystów.

Osiedle pojawia się w:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Rafał Proczek: Alt-Erlaa, czyli budownictwo komunalne po wiedeńsku (pol.). Urbnews, 2014-04-15. [dostęp 2019-09-08].
  2. a b Persephone: Wohnpark Alt Erlaa (pol.). Pinger.pl, 2012-07-22. [dostęp 2019-09-08].
  3. Reinhard Seiß. Das Dorf im Hochhaus. „Die Tageszeitung”, 2016-08-15 (niem.). 
  4. Christian Frosch Interview (niem.). afc.at, 2006-10. [dostęp 2019-09-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]